Ni vivas la? tia konstitucio, kies nomo – ?ar la povo estas en la manoj ne de kelkaj homoj, sed de la majoritato – estas demokratio.
Tucidido, helena historiisto
Archive for Oktobro, 2004
dimanĉo, Oktobro 31st, 2004
sabato, Oktobro 30th, 2004
“La povo ne satigas, male, ĝi estas kiel la drogo kaj petas ĉiam dozojn pligrandajn.”
Luciano DE CRESCENZO, itala verkisto
Voja?o [de Edwin de KOCK]
vendredo, Oktobro 29th, 2004Hiera? tu?is min la blu’ kaj oro
de la tago, ha?to kaj okuloj,
kiuj apartenas nur al ?i.
Nun tra noktaj spacoj mi rapidas,
?irite el ?ia blanka brakobelo,
vagonare, ne volonte. Halto.
Tiam ree – galopad’ metala – sub mi sonas hufoj sur la reloj,
kaj kriego, fore, je l’ anta?o,
e?as la prainkubon en la sango.
?i ?imera mondo ?anceli?as,
la beda?ro ta?zas kaj turmentas
?iun cerbo?elon, dum la trajno
trenas, trenas koron postresteman
for de ?i, de l’ tag’, de l’ blu, kaj oro …
verkis Edwin de KOCK, ?telita el la ttt-ejo de Don HARLOW
Hodia? mi proponas ?i tiun poemon de KOCK, ?ar ?i iom resumas ereton el mia vivo, precipe en la versoj dum la trajno / trenas, trenas koron postresteman / for de ?i, de l’ tag’, de l’ blu, kaj oro ….
Mi pensas ke neniam mi forgesos mian viveron en Hungario. Mi sentas min ankora? da?re ligita al tiu lando kie vivas Timi, mia eksa koramikino. Mi vere ?atis ?in… ?i estas esperantistino kiu tute ne envolvi?is en la movado… kaj eble anka? pro tio mi pli ?atis ?in… ?i uzis esperanton nur por paroli kun mi kaj ?iaj pli intimaj geamikoj… kaj tio al mi ?ajnis io vere vere speciala, unika, vera. Mi beda?ras pri kiel evolui?is la aferoj, sed mi scias, ke neniu (nek mi, nek ?i) vere kulpas; kulpas nur ?i stranga socio kiu devigas nin pensi, ke je 18 jaroj ni jam estas grandaj, maturaj kaj ke povas vere decidi pri nia estonto, sen havi verajn bazojn.
29an
ĵaŭdo, Oktobro 28th, 2004Mi nigrigas surpaperen,
ke mi forte bezonas vin.
Relegante viajn poemojn,
mi povas nur vin
imagi, sopiri, ami
kaj envii pri ?iuj
kiuj estas kun vi,
tiuj bon?anculoj
Di-kisataj pro via ?eesto.
Mil steloj konkeris jam
?ielon,
mil miaj pensoj adresatas
al vi, amo mia,
al vi, ununura fiksa kaj fiksita
penso de l’ sekundo,
minuto, horo, tago
mia-vivaj…
imagu, amo mia, ke, po vorto,
kiso.
Mi pensas pri la senfino
stel?iela,
sablera,
homara,
kaj mi flanki?as ?ion
apud via amo,
sed neniam sukcesos mi,
mia trezoro,
?ar senfinas ?io via,
malkiel io mia,
malmatura knabo, tamen
al vi enami?inta…
skribita la 29an de Januaro, nokte, post studado de latina literaturo.
Post saksofonumado
ĵaŭdo, Oktobro 28th, 2004Mi ?atas ludi la saksofonon 
. Kaj ne nur ?ar ?i estas nekutima instrumento
, sed ?ar kiam mi ludas ?in, mi sentas la notojn en mia brusto, mi ja sentas ilin miaj 
. Kaj mi ?ategas ?ian muzikecon….
Foli’ acera
mardo, Oktobro 26th, 2004
Foli’ acera, vi kondukas min al
memoroj kiuj igas min malgaja:
mi vidas per la menso tiujn stratojn
sur kiujn Vento blovis viajn fratojn.
Kaj mi repensas pri du manoj kunaj,
pri hundo kiu ĝoje nin atendis,
pri varma hejmo kun kvin varmaj koroj,
ja ĉio ŝajnis paco kaj trankvilo.
Kaj tamen, mia kara folieto,
vi falis teren ĝuste kiam ĉio,
ĉirkaŭ ni, sunas, floras, belas, verdas…
Mi konis vin vivinta, sed alian
parton de vi mi ekmalkovris,
parto kio malbonfartigas pacon…
Tombejaj an?eloj
dimanĉo, Oktobro 24th, 2004
?tona an?eloparo
sur la urba tombejo en Altenburg.
Unu vango de la dekstra an?elo,
preska? la tuta mentono kaj nazduono
estas misformitaj ?is nerekonebleco.
?ar duono de lia bu?o ankora?
ridetas kaj la bele formitaj okuloj
estas nedetruitaj, li rigardas tiel,
kvaza? li volus diri al ni:
Ili dis?iris la vangon al mi,
sed la bonon en mi, la an?elon en mi,
tiun ili ne povis dis?iri!
Tiu vetere detruata an?elo, kiu aspektas,
kvaza? trafis lin grenado,
?irka?brakas kun siaj fortaj brakoj
gardante la alian an?elon.
Li premas sian dis?iritan vangon je ties kolo
kaj afable rigardas min ?e tio
kun preska? nekomprenebla
optimismo, kvaza? li volus diri al ni:
Vidu do al mi, vi mortotima homo,
ankora? en mia disfalo mi defendas lin,
tiun an?elon, kiu estas mia frato!
La alia, la ?irka?brakata an?elo,
tenas sian plumpi?intan dekstran manon
anta?ventre kaj rigardas kun meditemaj okuloj
en la sunon.
dez 87
vere kortuŝa poemo, dankon Cez’ pro tio.