Kaj anka? 2004 ?ajnas iri al la pordo, ?i ?ajnas doni al mi signon per sia mano, dirante ion, iom murmure. Mi ne komprenas, mi alproksimi?as al 2004, kaj ankora? ne komprenas:
“Diamne, kion vi ?us diris?”
“?u vere vi ne komprenis?”
“Ne…”
“Via ‘ne’ signifas ?ion, kaj diras e? pli… vi rajtigas min foriri tiel, kvaza? mi estus nekonato… ?u vere tiom multe mi suferigis vin?”
“?u mi devas esti sincera?”
“Estu vi mem”
“Do, jes. Sed por esti vere sincera, mi povas trankvile kaj tute malmensogeme ke via pesilo egalas. Dum la unua duono de vi, mi terure suferis, mi suferis pro la malsano knaba… sed dum la dua duono, mi ja fartis ege pli bone.”
“?u vi havas pli belajn memorojn ol malbelajn?”
“Nun plipesas la belaj, en via pesilo. Malgra? ?io, mi voja?is, kaj vi sciegas, ke mi bonfartas per voja?oj. ?ar voja?oj trenas min al amikoj, koramikinoj, renkonti?oj, novaj spertoj… vi scias, ?u ne?”
“Kaj la malbelaj? ?u vere ili estas tiom negravaj?”
“Nu, mi ne diris tion… tamen, mi povas libere aserti ke mi plifacile rememoras la belajn ol malbelajn memorojn.”
“Mi vere esperas, ke tio estas kiel vi ?us diris”
“Ne esperu, sed simple kredu tion”
“Do… adia?…”
“Ne… ?is en miaj memoroj”
Kaj 2004 foriras recitante soneton de roma sonetisto Gioacchino Belli, soneton tradukitan de Renato Corsetti (kun helpo de Giuseppe Pascucci):
La bona nov-jar-tago
Bonan jakon, al vi, onjo Maria!
Vi ne respondas. Certe io jukas.
Hodia? estas tago idilia,
hodia? varmas, dol?as kaj e? kukas.
Mi jen revas pri revo iluzia:
mi kaj vi ka?as nin kaj kune trukas.
Faron belan de nun, pro volo dia,
vi da?re tra la tuta jaro plukas.
Hodia? ?io estu en du-aro.
Kaj paradize Dio jam decidis:
man?os duoble nia sanktularo.
Kial, do, ekestis papa jubileo?
?ar e? Jezuon oni cirkumcidis,
kaj la filo de Di’ i?is hebreo.
