taglibro de nenifaranto

CIRANO (F. Guccini)
Cirano
- Trad. Giuseppe Castelli -

Bonvolu proksimi?i, al mi bonvolu veni,
sinjoroj mallongnazaj: ne eblas vin elteni!
Mi povas vin mortigi kaj vian malhumilon;
en ?in mi trafe ?ovos ?u glavon ?u skribilon.
Bonvolu proksimi?i: vi indas nur je moko,
poetoj senutilaj de nia merdepoko,
a?uloj sinvivtenaj per versoj sen efiko:
ne mankas mon’ kaj gloro, sed mankas la fortiko.
Do ?uu la sukceson dum via tag’ prospera,
?e spektantar’ dresita kaj tute ne dan?era;
kaj flugu eksterlanden por fu?i de l’ impostoj
kun via rid’ lertula, filistroj ?is la ostoj…
Kaj mi, mi estas nura kadet’ el Gaskonio,
sed mal?ategas homojn sen am’ kaj fantazio;
tre for de la batalo por mon’ kaj pov’ mi ku?as,
kaj cele de l’ licenco mi senpardone tu?as.
Mi senpardone, senpardone tu?as.

Kaj vi, politikistoj, bonvolu proksimi?i,
vi, novaj ?efrolantoj kapablaj tre presti?i,
alvenu sakportistoj, flatistoj, duonuloj
kaj tele?urnalistoj, falsistoj sen skrupuloj,
vi, kiuj el ajnismo sukcesis fari arton:
kura?u, liberistoj, malkovru vian karton,
ne timu el?erpi?on de la vo?don-viando
en tiu ?i benita absurda Bela Lando!
Kaj mi prifekas ?ion, e? mian propran dramon:
mi ?atas mal?ati?i kaj amas la malamon;
malam’ al la ruzuloj en mi de longe pu?as,
kaj cele de l’ licenco mi senpardone tu?as.
Mi senpardone, senpardone tu?as.

Kelkfoje, dum mi solas kun monstra nazo mia
alvenas mi je l’ kvara kaj ?i jam je la tria,
foriras la kolero kaj restas la memoro:
“Am-revi mi ne rajtas”, mi pensas kun doloro.
Mi ne kalkulis kiom da inoj ?e mi pasis:
?u kulpas la destino, ?u mi, ni nin forlasis;
kaj se tro forte pezas sur mi ?iama solo,
mi min en?losas hejme kaj verkas por konsolo.
Sed sentas mi interne, ke estas granda amo;
mi amas tute pure, sed min bruligas flamo;
Roksana tro malsamas, tro plenas je gracio:
mi provos ekparoli al ?i per poezio.

Alvenu malplenuloj, sufi?as jam pri tio,
vi, pastroj, vi, vendistoj de vivo-iluzio:
se vere via Dio ekzistas en senfin’,
rigardu vian koron: vi jam perfidis lin.
Kaj vi, fanatikuloj de la materiismo,
tutcertaj ke ni solas en tiu ?i abismo,
gustumu viajn glanojn kaj ser?u sur la tero
la veron, kiel porkoj: mi flugas tra l’ aero.
Reiru hejmen, nanoj vivantaj senpasie:
gigantojn mi bezonus, foriru de ?i tie;
per viaj anta?ju?oj kaj dogmoj mi ne fu?as,
kaj cele de l’ licenco mi senpardone tu?as.
Mi senpardone, senpardone tu?as.

Mi tu?as malamikojn per nazo kaj per glavo,
sed nun mi ne plu trovas la vojon al la savo;
mi ne kapitulacos al la malbon’: mi certas
ke vi min povas savi, kaj tion mi asertas,
ke devas esti loko, ?iele a? surtere,
por vivi en la justo, por vivi sensufere!
Ne ridu pri ?i tio, tro akrus tia puno:
mi estas kiel ombro, vi estas kiel suno.
Sed certe vi ne ridas, dol?ega sinjorin’,
kaj nun sub via domo mi ne plu ka?as min.
Ne estis senutila por mi sufero tia;
subskribas mi, Cirano, kaj estos ?iam via…

Ek al nova blogo, nova ret-pa?o kaj ?io kune!