Veras sendube tiu popola sentenco kiu tiele recitas “Oni neniam finas lerni”. Vere, verege. Dum tiuj ?i tagoj, mi legantas (por la dua fojo) la ege legindan romaneton de Istvn Ertl “La postdomo”, unue ?ar mi ricevis ?in ?ar mi tajpis por la a?toro lian unuan verkon (”Lajos Trkony kaj la Budape?ta Skolo”) due ?ar kiam mi legis ?in unuafoje mi ne havis (N)PIV kaj do kelkajn nuancojn a? e? signifajn frazojn mi mis/mal-komprenis.
?e pa?o 52 oni trovas en la bu?o de Erwin Tastl la imperativon “ne koprolaliu”. Ne kio?? Mi tuj kaptis mian brikmienan vortaron kaj ?e pa?o 606:
koprolali/o Malsaneca emo diri fekvortojn.
Mi restis pripense pli-malpli 10 sekundojn kaj fine pensis: anka? la npiv-redaktoroj koprolalias, do, se ili uzas ‘fekvortojn’ anstata? ‘fivorton’!…
