?i-vespere je la 23a mi forveturos trajne (en litvagono) al Bologna, kaj de tie al Poznano per a?tobuso… entute ja estas pli ol 24 horoj voja?aj… sed, por iri al UAM tio indas 
Se mi trovos ret-aliron (senpagan a? sufi?e malmultekosta) mi certe blogos de tie kaj mi rakontos al vi, miaj tri legantoj, pri tio kio okazas ?irka? mi.
?is ?is
?i-vespere je la 23a mi forveturos trajne (en litvagono) al Bologna, kaj de tie al Poznano per a?tobuso… entute ja estas pli ol 24 horoj voja?aj… sed, por iri al UAM tio indas
Se mi trovos ret-aliron (senpagan a? sufi?e malmultekosta) mi certe blogos de tie kaj mi rakontos al vi, miaj tri legantoj, pri tio kio okazas ?irka? mi.
?is ?is
La ?ielo farbis nigre kaj la hodia?a vento fortega iris ripozi siahejmen. Nur la horlo?o bruetas samtempe al la klavoj tu?itaj kaj al folioj karesataj de miaj fingroj.
Jen la glaso, jen la verda absinto, Muzo de Baudelaire, de Rimbaud, de Van Gogh kaj de Oscar Wilde. Jen la sukero sur-glas-funda. Kaj jen la friskega akvo.
?io ?i miksi?as, preska? ciklone, kaj rapidege eniras mian gor?on.
Mi ?atus skribi. Mi volas skribi. Mi deziras skribi. Mi avidas skribi. Mi devas skribi. Kaj jen farote. Mia kapo ?ajnas turni sin dekstren-maldekstren-ronden-supren-halten dum mia dekstra mano vagas por ser?i skribilon trovotan. Kaj uzotan. La unua penso iras al ?i, al AL. Sed kial?
Al
Al miaj vortoj
respondas ridetoj viaj,
kaj la mieno frandema
min tute ravas.
Momento. Pa?zon mi petas. ?u indas da?rigi la skribadon? Sed ne mi decidas…
Kaj la absinta
amaro
en bu?o mia,
en mia koro
egalas
?ar vin mi amas.Nura infano
mi estas
kaj vin pretendas.
Mi rigardas la glason fi-jam malplena… kaj la memoroj pordfrapas ?e mia cerbo, mil pikseloj miliardkoloraj kunfandi?as al la bruetoj ?irka?aj, kaj jen laridetojlakisojlamojosajrigardetojlasurvangakiso?iajokuloj?iajharoj?iavo?o?i?i?i?i?i?i… kaj vi scias, vi certegas, ke vi neniam povos kisi ?in sur la lipojn kaj ?ui tiun eternan momentan feli?econ…
Vi…
Vi estas guto
el pluvo kio
neniam falos.Vi estas flamo
ne disdonanta
?i vian flagron.Vi estas vorto
facile fanda
en la aero.Vi estas stelo
lazura kio
sin ka?as fone.
Mi fermantis mian kajeron, kiam mi trovis la leteron skribitan de mia instruistino pri itallingva literaturo
Kiom da ?ojo trovi tian talenton kaj tian lertecon, kiom da konsolo malka?i tian profundecon animan!
?i skribis tion tuj post legado de miaj “poemoj” itallingvaj. Sed la vero estas, ke mi ne talentas, mi nur suferas. Bon?ance, ja estas amiko kiu ?ojigos min, kiam mi estos, kiel nun, en la esperanta flanko de mia personeco.