Promene mi ne forgesas pri miaj problemoj, mi nur certasence analizas, tralaboras, traboras, trahoras ilin falĉile sed malfacile.
La ŝpruco de la fontano kiu troviĝas meze de la publika ĝardeno en mia naskiĝurbo estis pli forta ol kutime, samkiel la kunpremado de miaj gantoj en la maldekstra mano. Firme en tiu mano la gantojn mi kunpremas por sufoki ian koleron. La kolero kiu devenas el sklaviga laboro, tiu laboro en kiu ne nur vi laboregas ĝismatene de la posta tago por konkludi aferon ene de limdato kiun ne decidis vi sed la mastro.
Cetere, indas ankaŭ diri, ke li laborigas min kiel eksteran kunlaboranton (por pagi malpli da impostoj danke al leĝo de lia kunmafiisto Berlusconi) sed sen kontrakto, do eĉ kontraŭleĝe. La mastro kondutas kaj rilatas al aliaj homoj kvazaŭ li estus kristo en tero, sed mi pensas ke eĉ Kristo (tiu kun majuskla ‘K’) fulmotondrus lin. La fekulo devus (-us ŝajnas deviga…) pagi min pro du ttt-ejoj; pri unu el du li ĉiam trovas novan aferon kiun li ne ŝatas (sed kiun li petis) kaj ĉiam elpoŝigas novan kialon por ne pagi aŭ prokrasti tion.
Vi, miaj du legantoj, certe ekdubas kial mi akceptis labori sen kontrakto, sen ajna leĝa certeco. La respondo estas sufiĉe naiva, bonvolu pro kaj pri tio pardoni min. Mi decidis labori sen tiaj certecoj ĉar mi bezonis monon por aĉeti librojn kaj vojaĝbiletojn por miaj studoj; vi ja scias, ke mi studas ĉe UAM en Poznań, Pollando, kaj ke mi ne volas peti monon de miaj gepatroj kiuj jam pagas la semestran kotizon universitatan. Mi ŝatus esti iel sendependa por kelkaj aferoj, kiel manĝado, tranoktado, kafumado. Fine, mi akceptis labori sen kontrakto, ĉar mi naive pensis, ke mi povis fidi tiun fekulon. La rakonto malpravigas min, entute.
):
