taglibro de nenifaranto

frazo de la tago

nicola — Tue, 20 Nov 2007 00:42:20 +0000

Mi ĝoje atendas la momenton kiam mi kabeos.

Nicola Ruggiero

malgaje

nicola — Sun, 11 Nov 2007 18:31:55 +0000

En la ĉambron eniris venteto tra la suba parteto de la pordo. La eta hejtigilo brave funkciis kaj varmigis mian korpon, dum mi malabsorbige legas poemojn de William Auld; eble mi serĉas ian respondon al demandoj kiuj kirlas en mi. Ĉu vane mi serĉas? Diablo tion zorgu.

Dum mia esplorado la tiktako de la horloĝoj (troaj, ĉiu kun sia horaro) min distras kaj perdigas koncentriĝon. Mia rigardo vole-nevole falas eksteren, al la mallumo urbeta, kaj mi sentas min en prizono.

La libron mi fermis kaj la okulojn.

aŭskulti bonan muzikon

nicola — Mon, 08 Oct 2007 21:47:19 +0000

Mi ĵus elŝutis du albumojn de Persone: “En la spegulo” kaj “…povus esti simple…”.

Simple bonegaj kaj aŭskultindaj!
Sciu kiel elŝuti ilin en la blogo de Bertilo Wennergren.

mi devus inventi lin

nicola — Mon, 27 Aug 2007 16:03:39 +0000

Se li ne ekzistus, mi devus inventi lin. Mi tamen asertas, ke kiam mi parolas kun li mi neniam sentas komforton ĉe mi: ĉiam okazas, ke mi devas mezuri kaj pesi miajn vortojn, eĉ kiam la parolado estas en nia nacia lingvo. Tio tre embarasas min. Leganto, ne miskomprenu miajn vortojn! Mi alte estimas lin, kaj ŝatus havi liajn scion kaj artposedon. Li estas giganto, ne la mila nano. Se li ne ekzistus, mi devus inventi lin. Alikaze, kiamaniere mi esperas kreski, se ne per stumbloj?

Noktomeze

nicola — Sat, 21 Jul 2007 10:02:15 +0000

Noktomeze

Trankviliĝu, mia karno.
Ĉu vi ne scias,
ke la Nirvano kiun vi sopiras
estas neatingebla?
Kial vi persistas
ĉasi iluziojn?
Do ŝi estas bela.
Do vi amas ŝin. Bone.
Pro tio vi ĝinon glutas?
Ĉu vi supozas
ke alkoholo
solvos vian problemon?
Venos la morgaŭo
kaj same tiel senespere
vi ŝin sopiros.
Krom tio vin turmentos
postebrio.
Stultulo, kontentiĝu.
Vi rajtas rigardi ŝiajn belojn
kaj fantazii.

William Auld

misfortuno

nicola — Fri, 06 Jul 2007 11:07:49 +0000

Misfortuno: substantivo singulara, kiu rezultas el mis plus fortuno. Tio estas kiam via komputilo ne plu enŝaltiĝas dum vi skribas probable vian plej gravan eseon kaj vi devas reskribi ĉion el printita malneto per komputilo kies klavaro estas aĉega ĉar ties klavoj estas duregaj; krom tio, vi ankaŭ laboras en kamparo de la 5a ĝis la 12a matene kaj de la 3a ĝis la 7a posttagmeze. Ĉio ĉi havas konture varmegon kaj senventon, por ne paroli pri la malsekeco.

lucky day

nicola — Tue, 15 May 2007 23:00:54 +0000

Caught Spam

Akismet has caught 9,863 spam for you since you first installed it.

You have no spam currently in the queue. Must be your lucky day.

dankon, William Auld

nicola — Mon, 30 Apr 2007 18:10:39 +0000

Oni invitis min por prelegi pri E-literaturo por kongreseto, ĉi tie en Italio. Oni diris al mi ĝenerale “parolu pri E-literaturo!”. Damne, tro ĝenerala indiko!
Mi pensadis kaj meditis la aferon. Komence, mi entuziasmiĝis kaj volis esei pri “Baldur Ragnarsson kaj Kavafis”, sed la temo estis delikata kaj inda je monatlaborego, kaj mi havis nur kelkajn tagojn. Tuj, mi komprenis pri kiu eseece paroli: William Auld.
Mi ne dormis dum du tagoj, danke al mate-trinkaĵo memoriganta pri lastega IJF. Senĉese mi legis, studis, tradukis la temojn, ĉerpaĵojn (multajn, multegajn el “La Poezia Arto” de Baldur) kaj ĉapitrojn. William, vi estis la motoro de miaj lastaj tagoj, viaj vortoj kuraĝigis min antaŭeniri kaj rompi tiun subtilan himenon. Viaj versoj kaj via ritmo skandis miajn minutojn, inter komputilo kaj moleskin-kajero.
Fine mi skribetis naŭ paĝojn, en la itala, kaj mi alfruntis tradukmalfacilaĵojn: via penso kaj celo en kelkaj lokoj estis nuba aŭ simple ne taŭge transportebla en alian lingvon, sed mi strebis decan nivelon.
Lastan nokton, mi ektradukis vian 4^an ĉapitron de “La Infana Raso”, kaj la reago de la publiko estis sama al la mia kiam mi legis vian originalon: amara rido, kolero, samopinio al la vort-akreco, kaj fine kap-skuado.
Estis bele ne dormi por aŭskulti viajn vortojn, William. Viajn vortojn tra mia buŝo aŭskultis aliaj kamaradoj kiuj ne konis vin. Mi ne scias, ĉu tio povas esti plezuro. Sed tamen, por mi estis plezuro plurevi kun vi pri kresko de la raso.

festo

nicola — Wed, 25 Apr 2007 15:16:19 +0000

La 25^a de Aprilo en Italio ni rememoras kiam ni liberiĝis de la nazioj. Jen poemo de itala juristo, Piero Calamandrei, pri kiu iam mi kreos paĝon en la vikipedio.

Vi ja havos,
nazikamarad’ Kesselring,
la monumenton kiun vi pretendas de ni italianoj*
sed per kia ŝtono oni konstruos ĝin,
la decido estos de ni.
Ne per la ŝtonoj fumigitaj
el vilaĝoj senarmaj turmentigitaj de via amasbuĉado.
Ne per la tombeja tereno
kie niaj junaj kamaradoj
ripozas en sereneco
ne per la neĝo netuŝita en la montoj
kiuj dum du vintroj vin defiis,
ne per la printempo de ĉi valoj
kiu vidis vin forfuĝi.
Sed nur per la silento de la torturitaj
pli dura ol ĉiu ajn ŝtonego
nur per la roko de ĉi interkonsento
ĵurita inter liberaj homoj
kiuj volontule kunvenis
por digno ne por malamo,
kaj intencis elaĉeti
la honton kaj la timego de l’ mondo.
Sur ĉi stratojn se vi volos reveni
ĉe niaj lokoj vi trovos nin,
mortintajn aŭ vivajn kun la sama tasko,
popolo densigata ĉirkaŭ l’ monumento
kiu nomiĝas
nun kaj ĉiam
REZISTADO

ŝin

nicola — Mon, 16 Apr 2007 21:19:27 +0000

Mi volus brakumi ŝin, kaj trinki bieron kune kun ŝiaj vortoj kaj mienoj. Mi volus aŭdi ŝiajn ridojn kaj krietojn, pluridi kaj doni al ŝi la trankvilecon kiun mi ricevis de aliaj amikoj kiam ankaŭ mi fartis samkiel ŝi nuntempe.

Kiam

nicola — Thu, 22 Feb 2007 22:37:54 +0000

Traduko el mia poemo itallingva, por amikino, malgraŭ mi ne verkis ĝin por ŝi.

Kiam plena je surprizo, dum vi emfazis
mian ombron kaj mian animon
per karbokrajono, mi imagis fabelojn,
dum sidado en mia trajno
sen haltejoj, kun ursetoj kaj feinoj
kaj herbejoj ĉiamverdaj.
Fabeloj elvaporiĝintaj sed realigitaj,
kaj sen troaj voĉoj
(ĉar en via lingvaĵo mi skribas)
en dialogoj por tiuj kiuj
ankoraŭ ĉion havus por malkovri
kiel mi, kiel vi, ni.

en la aero

nicola — Thu, 08 Feb 2007 10:28:10 +0000

Mi flaras ankoraŭ tiun odoron el cepoj, oleo, rosmareno kvazaŭ mi estus ankoraŭ tie. Poste, mi imagas min mem en Alexanderplatz kelkajn minutojn antaŭ la oka matene demandi en fuŝega germana ‘nŝúldigung, für flugáffen ŝónefeld? sed nu, ĉiu vojaĝo havas sian odoron.

Mi petas

nicola — Fri, 19 Jan 2007 20:32:24 +0000

Mi petas, ankoraŭ unu vojaĝon mi volas, mi volas vidi kaj imagi la bildojn kiuj estas en la mensoj de la homoj en mia sama trajno, malantaŭ mi.
Rigardi al ili kun scivolemo, sed sen tuŝi iliajn animojn.

kio okazis al ReVo?

nicola — Tue, 16 Jan 2007 23:31:11 +0000

Mia pigreco estas kiel mia nazo: ĝi atingas ĉion antaŭ ol mi; mi tiel pigras, ke mi ne volas streĉi mian brakon por kapti brikpezan PIVon kiu troviĝas ĉe la librobreto tuj dekstre al mi… pro tio, mi ĝuas retajn vortarojn kiel itala-eo de Minnaja aŭ la unulingvan ReVon, sed ĉi lastan ekde hieraŭ eĉ mia nazo ne sukcesas atingi! Kio okazis?

genia

nicola — Sat, 13 Jan 2007 02:07:17 +0000

La lernantoj de la dua klaso skribas. La instruistino rimarkas, ke Peĉjo sidas sen fari ion. Ŝi diras al li:
- Vi denove venis sen krajono. Kion vi dirus pri soldato, kiu irus sen pafilo al la ekzercejo?
- Mi dirus, ke li estas generalo.

el Lernu!.net

Ankaŭ mi havis miajn 5 minutojn el famo

nicola — Thu, 11 Jan 2007 16:31:47 +0000

Mi eĉ ne povis imagi, ke en Esperantujo mi povis ricevi 5 minutojn el famo

pagita

nicola — Mon, 08 Jan 2007 16:19:48 +0000

Sonas nekredeble, sed finfine mi ricevis la monon. Kaj aĉetis la reiran flugbileton. Kaj sentas iel ian liberecon.
Finfine. Neniam plu sen kontrakto, neniam plu.

Scribus kaj Mac Os X

nicola — Wed, 03 Jan 2007 02:23:32 +0000

Danke al Esperanto, mi lernis uzi plibone mian komputilon kaj ankaŭ sekretajn kapablojn, kiel ekzemple enpaĝigadon kaj ttt-kreadon. Mi lernis enpaĝigadon ĉar kiel redaktoro de la junulara rubriko de L’Esperanto (la revuo de la itala movado) mi devis aranĝi la paĝojn ĝuste laŭ la materialo kiun mi ricevis. Unue mi uzis Adobe PageMaker; tiam mi uzis Vindozon sed por tajpi ĉapelitajn literojn en tiu programaĉo mi devis konverti ilin al Latin3 :-S Koŝmara laboro, sed bonŝance mi ricevis bonajn makroojn kaj taŭgajn litertiparojn de Carlo Sarandrea.
Post iom da jaroj, ŝanĝiĝis la redaktoroj de la revuo, kaj tiam iĝis redaktoro Pier Luigi Cinquantini, linuksulo ĝisoste. Li uzas Mandrivon kaj por enpaĝigado Scribus. Ĉiu, kiu konas Pier Luigi, scias, ke li estas sufiĉe vortŝparema sed ankaŭ ke li bone argumentas. Tiel, mi volis provi Linukson. Sed mi estis vere analfabeto pri komputilo kaj timis forviŝi ĉion el ĝi; pro tio, mi invitis amikon instali Linukson. Nu, mia amiko ja instalis ĝin, sed forviŝis la durdiskon kie kuŝis gravajn dosierojn de mia patro… ekde tiam, mia patro malamas linukson! Mia amiko instalis Red Hat 9, sed mi ne sukcesis kompreni ĝian funkciadon nek ion fari krom uzi tekstredaktilojn… Post iom da monatoj, alia mia amiko abiturientiĝis kaj havis liberan tempon por veni mian hejmon kaj instali plifacilan Linuksan distribuaĵon: Fedora Core 3. Efektive ĝi ja estis plifacila ol Red Hat, sed por instali programon mi ŝvitegis horojn antaŭ komputilo por trovi kromprogrametojn kiuj funkciigu la ĉefprogramon… terure. Tamen, tiam mi ekis kompreni ion. Poste, danke al amiko konita en itallingva babilejo mi ekkonis Ubuntu. Kaj la miraklo! Ne nur Ubuntu estis filozofia kaj instal-facilega sed ankaŭ komprenebla! Cetere, Fedora Core 3 troviĝas ankoraŭ kune kun Vindozo, dum Ubuntu troviĝis ĉe mia Apple-tekkomputilo. Kiam post jaroj mi devis (pro laboro…damne) ŝanĝi al Mac Os X, mi penis uzi plejeble liberfontajn programojn.
Finfine, Scribus ekzistas kaj funkcias en Mac Os X sen X11!

promene

nicola — Sat, 30 Dec 2006 12:29:15 +0000

Promene mi ne forgesas pri miaj problemoj, mi nur certasence analizas, tralaboras, traboras, trahoras ilin falĉile sed malfacile.

La ŝpruco de la fontano kiu troviĝas meze de la publika ĝardeno en mia naskiĝurbo estis pli forta ol kutime, samkiel la kunpremado de miaj gantoj en la maldekstra mano. Firme en tiu mano la gantojn mi kunpremas por sufoki ian koleron. La kolero kiu devenas el sklaviga laboro, tiu laboro en kiu ne nur vi laboregas ĝismatene de la posta tago por konkludi aferon ene de limdato kiun ne decidis vi sed la mastro.

Cetere, indas ankaŭ diri, ke li laborigas min kiel eksteran kunlaboranton (por pagi malpli da impostoj danke al leĝo de lia kunmafiisto Berlusconi) sed sen kontrakto, do eĉ kontraŭleĝe. La mastro kondutas kaj rilatas al aliaj homoj kvazaŭ li estus kristo en tero, sed mi pensas ke eĉ Kristo (tiu kun majuskla ‘K’) fulmotondrus lin. La fekulo devus (-us ŝajnas deviga…) pagi min pro du ttt-ejoj; pri unu el du li ĉiam trovas novan aferon kiun li ne ŝatas (sed kiun li petis) kaj ĉiam elpoŝigas novan kialon por ne pagi aŭ prokrasti tion.

Vi, miaj du legantoj, certe ekdubas kial mi akceptis labori sen kontrakto, sen ajna leĝa certeco. La respondo estas sufiĉe naiva, bonvolu pro kaj pri tio pardoni min. Mi decidis labori sen tiaj certecoj ĉar mi bezonis monon por aĉeti librojn kaj vojaĝbiletojn por miaj studoj; vi ja scias, ke mi studas ĉe UAM en Poznań, Pollando, kaj ke mi ne volas peti monon de miaj gepatroj kiuj jam pagas la semestran kotizon universitatan. Mi ŝatus esti iel sendependa por kelkaj aferoj, kiel manĝado, tranoktado, kafumado. Fine, mi akceptis labori sen kontrakto, ĉar mi naive pensis, ke mi povis fidi tiun fekulon. La rakonto malpravigas min, entute.

Nova kategorio

nicola — Fri, 15 Dec 2006 01:16:14 +0000

Jen, por anonci ĵus malkovritan blogon mi aldonas novan kategorion en mia blogo: “Disigitaj ĉe naskiĝo”; mi klopodos trovi neesperantiston kiuj havas vizaĝon simila al tiu de esperantisto.
Jen la unua (esperante ke neniu el la du ofendiĝos… ):

misien pro LLZ

nicola — Mon, 27 Nov 2006 02:47:25 +0000

Estas la 3a kaj 22 nokte, ĉi tie en Italio. Mi ĵus finis ricevi bonan materialon pri pola IJK de Irminka, mia bona amikino el Varsovio; lastmomente mi demandis ŝin pri kie trovi elŝuteblajn filmojn de junularaj aranĝoj kaj ŝi ĝentile skajpis al mi du dosierojn (pezegaj laŭ bitokoj!) kaj malgraŭ ŝi estis laca, ŝi atendis ĝis la fino. Mi jam dankis ŝin, sed mi sentas bezonon danki ŝin ankaŭ ĉi tie :).
Mi bezonis tian materialon ĉar post pli-malpli sep horoj mi trajnos al Casacalenda, ĉar tie ĉi marde kaj merkrede prezentos esperanto-movadon antaŭ 30 lernejanoj; espereble mi sukcesos dece oratori junule por kapti ilian atenton kaj tikli ilian scivolemon. Kompreneble (?) mi ne pretigis paroladon, ĉar mi anas Sokratan skolon, t.e. ĉio naskiĝos laŭ demandoj, instigoj, duboj. Sed pliserioze, mi ne volis skribi ion, por ne esti tro skemisma. Iasence mi ja havas ian bildon pri kio paroli, do mi ne restos senvorta ;).
Krom tiuj powerpoint-dosieroj, kiujn skajpis Irminka, mi montros ankaŭ la enhavon de “Esperanto-elektronike” kaj iom da “Gerda malaperis - la filmo”. Fine, aŭ iam :D, mi disdonos al ĉiuj lernejanoj ĉeestaj kaj al instruistoj la dvd-on “Esperanto-elektronike”, kun la espero (ne tiom kaŝa!), ke danke al ĝi ili povas havi profesian ilon por (plu)lerni esperanton, legi en kaj pri ĝi, aŭskulti bonan muzikon kaj, kial ne?, decidi partopreni junularajn aranĝojn; do: esperantumi :).
Jes, mia kara leganto! Mi tro naivas kaj optimismas! Mi ja scias, ke eble mi neniun skuos, sed tamen mi strebos same. Klopodi sen limo per korpo kaj animo, kiel romantike, ĉu ne? Sincere, mi ŝatas koni aliajn homojn kaj tio estos ankaŭ memdefio kiun, por diri honeste, mi volas venki
Nun estas la 3a kaj 42. Mi ne plu emas dormi, kvankam iel ial mi devus ripozi. Mi vekiĝus (teorie) je la 7a (jes, matene!) por duŝumado, finpretigado, meti ĉion senorde en dorsosakon… ne forgesi komputilon kaj dvdn. Aĥ! Kaj aĉeti biletojn por vojaĝi
He, finfine mi pensas, ke mi skribis veran tagpaĝon de vera nenifaranto. Eĉ dormi mi ne volas.

de mia bona amikino Irminka

nicola — Thu, 19 Oct 2006 20:51:14 +0000

Versisto - de Mao Zifu

nicola — Sat, 14 Oct 2006 20:03:39 +0000

Versisto

Mao Zifu

brakumu diablon.
en nokto, propra ombro
pli grandas ol nokto.
staru sur memaj manoj
kaj la tero iĝas kapo.
ĉio estas deca-
akvo sur monton flugas.
ujo subtenas fraŭlineton
por preni lakton el via okulo.
sur viaj piedoj nenio.
vomu lafon.
falo estas vera staro.
bruligu la ombron
por briligi tagon.

Legindas recenzo de Jorge Camacho pri lasta libro de Mao Zifu!

civito

nicola — Thu, 12 Oct 2006 00:12:37 +0000

Laŭ aspekto, mi ege ŝatas ĝin.

Farinde

nicola — Mon, 09 Oct 2006 00:41:44 +0000

Dormi. Pensi kiom malplej eblas. Ripozi. Vekiĝi. Bone kafumi kaj rideti al la suno. Formeti el si dormemon kaj pigremon. Fini eseojn. Finredakti viajn librojn. Sendi mesaĝojn. Aĉeti vojaĝbiletojn. Ne forgesi pri sia komunumo. Ordigi skribotablon.

Vivu la poloj

nicola — Sun, 08 Oct 2006 00:47:09 +0000

Vivu la poloj kiuj donacis al mi bonegan vodkon. Bonan aŭskultadon!

en Varsovio

nicola — Mon, 02 Oct 2006 00:31:47 +0000

Ĉe mia bona amiko ne mankas vodko, muziko kaj amuzo: neniam ajn mi povos diri en mia vivo, ke mi ĉi tie en Pollando ne sentis min hejme kaj mi mensogus se mi dirus iam, ke min ĝenas aliaj pensmanieroj ĝui la vivon.

Pravas tiuj kiuj diras, ke Esperanto ne estas nur komunikilo sed ankaŭ identigilo: mi sentas, ke mi per tia lingvo sentas min ĉie hejme.

“Vi tute ne similas mian rozon, vi ankaŭ estas nenio,” li diris al ili. “Neniu vin malsovaĝigis, kaj vi neniun malsovaĝigis. Vi estas kiel estis mia vulpo. Ĝi estis nur vulpo simila al cent mil aliaj. Sed ĝi fariĝis mia amiko kaj ĝi nun estas unika en la mondo.”

el la plej bela libro kiun iam ajn homo verkis.

Malregula esperantistvivresumo

nicola — Thu, 21 Sep 2006 11:17:25 +0000

Jen kio okazas kiam oni ŝvite legas eseojn kaj artikolojn pri kunmetado, vortfarado kaj radikkarktero! Ekde tiam mi ne plu scias pri brosoj kaj kombiloj, ĉion miksante kaj ĉion nedirante ĉar, mi konfesu tion!, mi timas foje ne kompreni la signifon de radiko kiam
ĝi estas sub substantiva formo. Pro kio mi scias, ke “ruĝ/” estas (ĉu prototipe, kara Ken? ) radiko adjektiva?

Interese, tamen, estas legi rekomendojn de nia Lingva Akademio, opiniojn de Ken Miner, artikolon de Edmund GRIMLEY EVANS kaj recenzon pri PAG far Jouko Lindstedt. Kaj kompreneble la nepre bezonata PMEG estas inter la legendaĵoj.

Nu, mi resumu iom pri mia esperantista vivo. Kiel prezidanto de IEJ, lastan semajnfinon mi kunsidis kun la aliaj knaboj kaj baldaŭ mi subskribos kontrakton por venontjara IJF-ejo :-). Ne nur, ni ankaŭ decidis pri renkontiĝoj kun novuloj por ke ili ekĝuu la potencialojn de Esperanto. Ĉio ĉi estas kompreneble nur resumo, imagu ke ni kunsidis ĝis la 3a nokte! :-S

Kiel prezidanto de IEJ sed ankaŭ kiel komitatano B de TEJO mi instigis teĥnikan diskuton pri kiel havi bonan mastrumilon por E-renkontiĝoj. Tio estas, laŭ mi, bonege ĉar:

a) multaj cerboj ofte laboras plibone ol nur unu;
b) kreante prikomisionon oni instigas internacian kunlaboron inter la TEJO-Landaj Sekcioj; tia kunlaboro ne nur estas produktiva, ĝi estas amikiga, kreiva; ĝi estas sperto, kaj kiel ĉiu sperto ĝi estas riĉiga.
c) Iasence, ankaŭ en TEJK-rondo mi instigis kreadon de komisionoj internaciaj por la samaj celoj: june kaj kune, oni kreas bonegan produkton, oni uzas saĝe la malmultajn homfortojn kiujn LS havas kaj oni atingas tion per internacia kunlaborado (ĉu aŭ malĉu unu el la celoj de Esperanto?).

Espereble, ni pluiru tian (aŭ plibonan!) straton. Vivu la verda benk’!

Adiaŭo

nicola — Wed, 20 Sep 2006 18:37:50 +0000

Adiaŭo

de Ludoviko TOTSCHE

Frohleiten, Stirio

en Dekdu poetoj, p. 126

Tagmez’. Somera ard’. Soleca benko
sur pin-arbara rando. Post du horoj
ekiros mia vagonar’. Silento.
Langvore revas en la varm’ la floroj.
Inter ni ŝvebas ia festa sento
pri adiaŭ, disigaj vojoj, foroj.

Kaj nun, en lasta hor’, l’ unuan fojon
por kis’ amika lipojn vi proponas:
kaj tutan mian solon kaj malĝojon
en ununuran kison mi ordonas.
Unua-lasta via kis’: sur vojon
kiel donacon dolĉan vi ĝin donas.

Kaj post la kiso, jen rigardo hasta
al la kolor-magi’ de via juno.
Ho ĉi rigardo lasta, trista, ĉasta,
ho kurta hor’ de ĉi pasema kuno:
jen koren tranĉas kun impeto drasta
l’ efemerec’ de ĉia homa Nuno.

L’ arbar’ gardstaras post ni kaj ĝin mute
la sun’ surŝutas per radiogarboj,
mi tenas vian manon; lante, tute
enretas nin la bunte brilaj farboj.
Kaj, kiuj foje en ĉerkformo glute
nin manĝos: ie staras jam la arboj …

Ĉu ŝajnas nur al mi, ke tiu ĉi belega poemo de Tárkony ŝajnas paroli pri vivero de esperantisto kiu foriras el kongreso kaj adiaŭas tiun knabinon kiun apenaŭ oni kisis?
Jen kial mi decidis esei pri ĝi :-).

Eklogo pri Dafni

nicola — Thu, 14 Sep 2006 02:20:03 +0000

Eklogo pri Dafni

Titir:
Atir, kial vi ploradas inter viaj genuoj nudaj?
Vidu supren, la ĉielo hele lazuras kaj la maro
nin invitas plene ĝui, kial vi ploras knabe kaŭre?

Atir:
Titir, mortis nia Dafni, kiam ankoraŭ ni kantadis
liajn versojn epopeajn kune ĉe la rando rivera.
Mi kun Mopso kaj Menalko estis defiantaj Aminton
vice kanti plejmodule kaj ni trovis sunon malgraŭ
la mallumo. L’ arboŝelo freŝis je niaj dediĉaj versoj
al Poeto kiu amis la racion kaj kredis pri la
bona volo de l’ homaro, kiam abrupte ni ekaŭdis
la singultojn de Erato, Kaliopo, Euterpo tristaj.
Ili ploris ĉar ekblovis la mistralo: nur misaŭguron
povis porti vintra vento fine de l’ somero. Aŭtuno
kovris frue Arkadion: versmoduli ne plu ni povis.
Venis Febo kun la nimfoj, kaj la vento ĉesis vivi.
Sur la brakoj de la dio kuŝis la korpo de l’ Poeto.
Apolono kriis larme
“Ĉesu ĉiuj ventoj de l’ nordo,
malaperu lumaj steloj, kaj silentu la homa voĉo.
Dionizo devas scii, ke li ĵus perdis satiruson
sed ke mia monto gajnis tiel vervan novan spiriton.
Ho, vekiĝu Helikono, ke l’ sunĉaro anoncu l’ tagon
ĉar nun vivas senmortulo!”
Titir, mi ne ploras pro l’ morto,
ploras mi pri la homaro kiu neniam lin aŭskultis.

Titir:
Atir, estas via tasko dismoduli flute la versojn
instruantajn kreski vive, por ke infano iĝu saĝa
plenkreskulo vivamanta. Atir, ekstaru kaj min sekvu,
ni skribadu sur la rokojn de Helenio firminsiste:

“Ruben min generis, Skotoj rabis min, Apolon’ min havas
kantis mi pri l’ ras’ infana, amo, libero kaj la splen’.”

Nicola Ruggiero

lia voĉo

nicola — Mon, 04 Sep 2006 12:27:34 +0000

Lia voĉo eĥadis en la domo kie mi vivis ekde infana aĝo, dum mi moviĝis histerie en tiu anonima lito kie mi povis dormi. Nur hieraŭ li diris al mi “bonan nokton”, kutimo apenaŭ semajna, sed jam kutimo. Ĉu forpasis la tempoj kiam li nur riproĉis min severe en mieno kaj en tono? Mi ne scias, sed intertempe, mi eknavigos.

La blogo renaskiĝis

nicola — Thu, 24 Aug 2006 01:03:50 +0000

Oni bezonas havi ankoraŭ ĥaoson en si por naski dancantan stelon.

Friedrich Wilhelm Nietzsche
el Tiele parolis Zaratuŝtra

Vojoj de interlingvistiko: de Bruno Migliorini al la nuna tempo

nicola — Fri, 30 Jun 2006 09:27:34 +0000

La lingvistiko ŝuldas multon al Bruno Migliorini sed ankaŭ la itala esperanta movado: li estis esperantisto jam ekde sia junaĝo kaj kiel diras la vikipedio (kun)fondis multajn grupojn en gravaj urboj kiaj Venecio kaj Romo. Kutime mi ne estas nostalgia pri la praaj tempoj (ĉiukaze, eĉ esperantkaze) sed komfortas scii, ke pasintece tiel elstara homo ne nur parolis miajn du lingvojn sed ankaŭ aktivis en la movado. Fakte, mi ne scias la veran kialon kiu stimulis lin aktivi, sed verŝajne li aprobus la mian. Mi konscias, ke la Fina Venko estas nek baldaŭa nek verŝajna; mi volas disvastigi Esperanton ĉar ĝi enhavas la jenajn valorojn:
a) propedeŭtiko por lingvoinstruado;
b) kontaktoj inter ordinaraj homoj;
c) kontaktoj sendiskriminaciaj;
ĉ) novtipa internacia kulturo.
La lasta laŭ mi estas preskaŭ esenca kaj meritus la unuan lokon (sed pro pigreco mi lasis liste laste, kaj ĉiuj kvar estas fakte kunligitaj). Mi kopiis tiujn 4 valorojn el Manifesto de Raŭmo, kiu listfine asertas:

Lige kun la lasta valoro, ni emfazas ke la serĉado de propra identeco igis nin koncepti esperantistecon kvazaŭ la aparteno al mem elektita diaspora lingva minoritato.

Laŭ mi ne. Ĉar la novtipa internacia kulturo ne igas min pensi pri mem elektita diaspora lingva minoritato, sed pri interkulturo. Laŭ mi esperanto povas esti plusa valoro kiu helpu homojn displuhorizontigi siajn penskampojn kaj tiel plibonigi sian kulturon (kaj do, almenaŭ iomete, sian vivon).

Jen kial mi volas disvastigi esperanton.

mi ŝatus

nicola — Thu, 29 Jun 2006 21:39:40 +0000

el neniam aperonta teatraĵo Taglibro de nenifaranto, Nicola Ruggiero

Mi ŝatus, ke mia fratino malŝaltu nun tuj la televidilon kaj forirus liten. Mi ŝatus resti sola, ĉi tie por pensi, skribi ion en plena izoliga silento.
Mi ne volas aŭskulti politikajn novaĵojn, kaj same pri aliaj bruoj kiuj skuus mian farton. Mi ne volas tion. Mi nek volas flugi aere arben, nek zigzagi vento-fenden, nek plonĝi en maron.
Mi mi mi. Tiu ĉi knabo kies spirita temperamento ŝanĝiĝas lunece.
Silento, paco, varmo. Ĉio ĉirkaŭas min, mi estas naturmeze, kunrealiganto de tiu ĉi grandioze kolosa entropio.

je ĉiu tagiĝo mi trinkas buŝplenon da amo

nicola — Tue, 27 Jun 2006 09:28:53 +0000

tradukprojektoj

nicola — Mon, 26 Jun 2006 10:05:50 +0000

Mi fintradukis itallingven tiun ĉi tradukprojekton. Nun la celo estas atingi la samon nitobe

Hari Poter

nicola — Fri, 02 Jun 2006 22:12:21 +0000

vivu vivu

nicola — Fri, 02 Jun 2006 16:56:55 +0000

VIVU VIVU
(Mi vidis la mastrojn de la paco)

Mi vidis la mastrojn de la paco
reviziti tombojn kaj monumentojn,
mi vidis beretojn nigrajn kaj beretojn ruĝajn
defili tra metaloj kun armiloj.

Vivu vivu la parado
de la respubliko demokrata
vivu vivu la defilo
de la morto malmultekosta.

Ĉeestis la ministro de la “Atentu”
kaj la prezidento de la masakroj,
ĉeestis la tv-komentisto de la tanko
kaj la primadono de la gala-tagmanĝo.

Vivu vivu la parado
de la respubliko demokrata
vivu vivu la defilo
de la morto malmultekosta.

Mi vidis sardojn kanti Dimonios
kiu estas la himno de ilia brigado,
la junularo kiu marŝas laŭ kadenca paŝo
kaj laŭ tempo de idioteco standardigita.

Vivu vivu la parado
de la respubliko demokrata
vivu vivu la defilo
de la morto malmultekosta.

Makulis la ĉielon trikoloraj strioj,
la homoj gapis reklamokule,
kaj dum defilas tiu ĉi neutila karnavalo
la patrio montras sian sterkon.

Vivu vivu la parado
de la respubliko demokrata
vivu vivu la defilo
de la morto malmultekosta.

sagaco

nicola — Thu, 01 Jun 2006 19:43:13 +0000

el: HeKo n-ro 300 — 2006 06 02

La venonta mondkongreso okazos en Dakaro, fine de majo 2007. Eble en la senegalia chefurbo partoprenos E-verkisto kun nigra haùto.

Neniu el miaj du legantoj, nek mi, povas diveni tiun E-verkiston kun nigra haŭto. Vere, neniu. Kia sagaco…

Sunfloro

nicola — Mon, 29 May 2006 11:12:07 +0000

Mi plantis sunflorojn en mia terasĝardeno antaŭ unu semajno kaj ili jam ekaperis kun trunketoj. Mi esperas, ke ili plukreskos Kiam mi trovos mian fotilon mi certe fotos kaj fotraportos al vi
Intertempe, mi redaktis vikipedian paĝon pri Sunfloro

vivu Bertilo, vivu nefermita fontteksto

nicola — Sat, 27 May 2006 17:53:09 +0000

Pro, ni diru, “laboraj kialoj” mi devis adiaŭi Linukson kaj reveni al Mac OS X, ĉefe ĉar mi bezonis labori pri bildoj laŭ kvarkoloro (CMYK-modo).

Kaj do, mi konservkopiis ĉion en eksteran durdiskon prunteprenita el afabla amiko kaj realgluis ĉion en tiun ĉi “novan”. Mi decidis, tamen, pluuzi programojn kiuj naskiĝis sub la sankta signo de “nefermita fontteksto” kaj do OpenOffice2, Thunderbird, Abiword, Scribus, Adium, Firefox kaj Gimp. Gimp mi ĉiam uzos, ĉefe por simplaj bild-manipuladoj; ĝi estas simpla, rapida kaj ege komforta. Ununura ĉagreno estis, ke ĝi ne bone laboras en kvarkoloro, ĝuste pro tio mi ŝanĝis.
Sed ĉio alia, kaj ĉefe OpenOffice2, estas brilega kaj utilega al mi! Mi neniam kaj neniel malŝparus mian monon por pagi pezan programon kiu havas tiom malmulte da komforto. Mi promesas al mi mem, male, kiam mi havos la eblecon, doni kontribuon al iu el tiuj nefermitaj programoj por helpi ilin progresi.

En la titolo mi skribis “vivu Bertilo”, ĉu vi volas scii kial? Ne nur pro PMEG aŭ io alia, sed pro liaj makrooj por OpenOffice2! Ĉar mi ankoraŭ ne komprenis kiamaniere tajpi en Esperanto en Mac OS X kaj tiuj makrooj helpegos min plenumi miajn studentajn taskojn

taglibre

nicola — Tue, 16 May 2006 10:39:45 +0000

bilde nenifarante

nicola — Tue, 16 May 2006 10:35:58 +0000

el: http://metaatem.net/words

Jen kialo por aliĝi al AVE

nicola — Fri, 12 May 2006 22:54:36 +0000

Priparolinte kun mia bonega amiko Marteno iom da tempo antaŭe, mi jam estigis en mi mem la ideon aliĝi al AVE sed intertempe jen mi forgesis pri tio jen mi hezitis. Sed nun mi havas veran kaj bonegan kialon por aliĝi al ĝi! Mi certas, ke li ne anas ĝin.

Do, ĉar mi jam anas la italan Verdulan Partion, nun mi sentas min dolĉe devigata aliĝi al AVE

AVE… SED NON VALE!

Neniam okazos asembleo de AVE, Asocio de Verduloj Esperantistaj: ghia sekretario kaj chefestrarano Manfred Westermayer ne volas kunvoki ghin. Kial? “Char ne chiuj povos partopreni ghin. Ni ja ne nomighas UN, kiu pagas la homojn, aù kiu devigas la landojn pagi por siaj reprezentantoj.”

Laù c-ano Giorgio Silfer (kiu proteste eksighis de AVE) “Westermayer nur pretekstas por ne doni al la asocio la juran personecon kiun la anaro postulis per referendumo”.

“Ave” sed non “vale”, dirus la romanoj (pli malpli)…

el: HeKo n-ro 298 — 2006 05 12

greka saĝeco

nicola — Wed, 10 May 2006 23:08:24 +0000

“Konsideru,” mi diris, “ĉu ili devus vivi kaj loĝi ĉi tiel por fariĝi taŭgaj: Unue, tute ne havi proprajn posedaĵojn pli ol nepre necesas. Due, neniu posedu proprajn domon kaj trezorejon en kiujn ĉiu persono ne rajtas laŭvole eniri. La aliaj civitanoj provizu al ili tiajn bezonaĵojn kiajn bezonos prudentaj, kuraĝaj militbatalistoj. Tio estos pago pro la protektado, kaj oni aranĝu ke ili havu nek tro multon nek tro malmulton je la jarfino. La gardistoj kune loĝos kaj kune manĝos, kiel dum kampanjo. Oni diros al ili ke ili jam ĉiam havas sanktajn oron kaj arĝenton de la Dioj en la animo, kaj tute ne bezonas homajn. Estus malpie malpurigi tiun dian posedaĵon kunmiksante ĝin kun la oro de mortemuloj, ĉar oni faras multajn malpiajn agojn rilate al la mono de la publiko, sed ilia estas senmakula. Nur por la gardistoj inter la civitanoj estas maldece uzi kaj tuŝi oron kaj arĝenton, aŭ eĉ eniri sub la saman tegmenton sub kiu tiaĵoj ekzistas. Kaj gardistoj ne rajtas uzi ilin kiel juvelojn, nek trinki el arĝenta aŭ ora ujo. Tiel la gardistoj sekurigos sin mem kaj sekurigos la civiton. Se ili akiros posedaĵojn kaj domojn kaj monon, ili fariĝos domestroj kaj kultivistoj anstataŭ gardistoj. Sekve ili fariĝos malamikaj despotoj anstataŭ kunprotektantoj de la aliaj civitanoj. Ili malamos kaj estos malamataj, komplotos kaj kontraŭkomplotiĝos dum la tuta vivo, detruante sin mem kaj la tutan civiton. Pro ĉi ĉio,” mi diris, “ni diru ke tiel oni provizu loĝadon kaj ĉion alian por la gardistoj, kaj ni faru leĝojn tiucele. Ĉu vi akordas?”

“Certe,” diris Glaŭkono.

Laŭ ideo de itallingva blogo de la plej brila nuntempa esperanto-poeto, el la Respubliko de Platono

letero al amatino neesperantista

nicola — Mon, 08 May 2006 23:47:15 +0000

Kara,

preter la nuboj videblas la luno. Kaj malproksime, fone, aŭdeblas birdo pepi forte mian liberecon. La Gvida Stelo montras novajn padojn al ĉiama rezista vivo kontraŭ la obtuzaj homoj.

Donu al mi vian manon kaj taŭzu miajn harojn, nun kiam homoj malamas min. Nun kiam mi bezonas vin, almenaŭ en miaj sonĝoj, almenaŭ por miaj revoj.

La nuboj kovras la lunon kaj la vento karesas min dum mi staras ĉe la pinto de la domtegmento. Miaj fingroj celas vin, kaj desegnas sur vakua ĉielo vian bildon.

Preter la nuboj, preter la luno. Fonas birdo dum la preĝeja horloĝo skandas nian ekziston surteran. Ho, kiel mi volus nun vidi la nuancojn de via vizaĝo kaj tiel scii kion vi volas diri. Kiel pasintfoje ĉe la rando de la maro traesplori patrole vian dorson permane, flari viajn timojn, miajn sentojn…

taga pensero

nicola — Mon, 08 May 2006 21:48:21 +0000

mi kredas, ke ĉiuj homoj estas honestaj ĝis kiam mi havas kontraŭan pruvon

ijf-memoroj

nicola — Thu, 04 May 2006 21:30:23 +0000

Varsovia Vento

nicola — Mon, 01 May 2006 23:01:47 +0000

Ĉu mi jam varbis pri tiu ĉi mojosa podkasto?

Kavafis

nicola — Sat, 29 Apr 2006 23:56:04 +0000

Jen por la esperanto-legantaro (jes ja, tri katoj vice) kaj por miaj du legantoj, mi disponigas pdf-dosieron kun ĉiuj poemoj de Kavafis ĝis nun tradukitaj al Esperanto. Ili ne estas multaj, sed mi kredas ke vi ŝatos ilin. Tiu estas projekto daŭre enkonstrua, kaj espereble mi eldonos novajn pdf-dosierojn. Tiu ĉi havas “nur” 20 paĝojn.

Mi korektis en unu-du punktoj (pri tio mi esperas, ke mia kara amiko Efthimios ne estos ĝenata) kaj aldonis, kie kaj kiel tio eblis, piednotojn por doni ian helpon al la leganto. La poemoj estas laŭ tempa ordo. Sciu, ke la mia plej ŝatata estas “Itako”, kiun mi provis traduki sed fiaskis; tio okazis antaŭ 3-4 jaroj, kaj verŝajne ekde tiam mi multe lernis (eble; sed neniu tion malkovros, mi artistas mensogi).

Mi esperas, ke tio estos respondo ankaŭ al sagaca Ken [tiu ĉi dosiero aperas nur retforme!]
Jes ja, vi pravas Ken mi ne estas lingvisto sed espereble iu sekvos mian ekzemplon

Do, ĝuu je Kavafis, kaj bonvolu skribi komenton nun, dum, aŭ post la legado!

Jen la dosiero, 1,8 MB-peza:
[en-tiuj-mallumaj-chambroj]

taglibro de nenifaranto

frazo de la tago

malgaje

aŭskulti bonan muzikon

mi devus inventi lin

Noktomeze

misfortuno

lucky day

dankon, William Auld

festo

ŝin

Kiam

en la aero

Mi petas

kio okazis al ReVo?

genia

Ankaŭ mi havis miajn 5 minutojn el famo

pagita

Scribus kaj Mac Os X

promene

Nova kategorio

misien pro LLZ

de mia bona amikino Irminka

Versisto - de Mao Zifu

civito

Farinde

Vivu la poloj

en Varsovio

Malregula esperantistvivresumo

Adiaŭo

Adiaŭo

de Ludoviko TOTSCHE

Frohleiten, Stirio

en Dekdu poetoj, p. 126

Eklogo pri Dafni

lia voĉo

La blogo renaskiĝis

Vojoj de interlingvistiko: de Bruno Migliorini al la nuna tempo

mi ŝatus

je ĉiu tagiĝo mi trinkas buŝplenon da amo

tradukprojektoj

Hari Poter

vivu vivu

sagaco

Sunfloro

vivu Bertilo, vivu nefermita fontteksto

taglibre

bilde nenifarante

Jen kialo por aliĝi al AVE

greka saĝeco

letero al amatino neesperantista

taga pensero

ijf-memoroj

Varsovia Vento

Kavafis