Knabino sola

Knabino, mi vidas vin sidanta ?e kafeja tablo kun knabo. Via pala viza?o montras vian enuon dum ?i ser?as ion diversan ol tio kion vi havas anta? la okuloj. Tiu knabo, malgra? via ?arma beleco, ne vidas vin, e? ?ajnas ke li ne volas paroli. Li vidadas avide la televidon kaj nur ?i. Vi enuas kun li, kaj vi scias tion. Vi scias anka? ke lin, anta?e, vi ser?is tutkore kaj plendezire, ?ar vi vere ?atis lin. Kaj nun? Kion vi faras tie ?e tiu tablo? Kiam mi kun amiko alsidi?is ?e la tablo proksima al la via, vi vidis mian viza?on, eble klopodante min rekoni, sed vane.
Mi parolas kun mia amiko pri nia maniero travivi la tagon. Ni amba? rimarkas, ke ni estas vere malsamaj kaj ni samtempe ?ojas pri tio: nur kiam homoj estas malsamaj sed kun volo dialogi, tiam la homoj povas vere kreski. Ni amba? havas samajn hobiojn kaj interesojn, inter kiuj legi filozofia?ojn. Ni amba? kredas pri libereco de la homo, sed ni havas malsamajn manierojn por agresi la alian kiu volas ataki nin unue. Mi uzas la tekniko de la indiferenteco (mia slogano estas: viaj vortoj glitas sur la kiraso de mia plej totala indiferenteco) dume mia amiko ?atas agresi per vortoj kaj eble kun io alia se bezonate.
Dume, vi, knabino, ser?is ree mian viza?on. Sed tuj kiam mi rimarkis tion, vi kovris vian viza?on per viaj brunaj haroj, sed viaj okuloj estis same (malgra? iomete) travideblaj. La enlumado ?e la ekstera kafeja tablaro ne estas la plejbona, do e? mi ne sukcesas rekoni vin kiu ka?e ?ajnis ser?i mian viza?on.
Post iom, mia amiko eniris la kafejon por a?eti aliajn bierojn. Mi do finis trinki mian glason kaj tuj kiam mi apogis la malplenan glason, mi rimarkis (iom ?oke) ke vi da?re fiksis mian viza?on. Sed ?i foje, la fiksado estis rekta, cele al miaj okuloj. Pro ia timemo, mi glutis kaj respondis al rigardo per rigardo. Mi rigardis plibone vian viza?on kaj ?i ?ajnis jam konita… Tiu viza?o ?ajnas diri al mi: “Portu min kun vi, ne gravas kie, sufi?as ke mi eliras el Enuo”. Viaj brovoj ?ajnas montri ian malgajon… Sed, kion mi ja povas fari? Mi estas neniu por decidi vian ontecon… mi e? ne konas vin…
Post duonhoro, mi kaj mia amiko levi?is de la tabloj, kvitigis la kalkulon kaj ?iu el ni iris al sia hejmo, do ?iu sekvis malsamajn vojojn. Intertempe vi, knabino, salutis per survanga kiseto tiun knabon kiu faris signon per la mano por diri “?is…” ?ar li tro atentis pri la futbala mat?o. Vi, e? pli ?enata de tio, ekis rapidigi vian pason.
Vi atingis min. Mian ?ultron. Per via mano. Kie neniu ?eestis. Krom ni du. Kion vi volas? Mi turni?as por scii se vere estis vi.
Estis vi.
“Sal…”
“S-sal… ?u ni nin konas?”
“Jeees!! ?u vi ne plu memoras pri mi? Vidu min bone… miajn okulojn…”
Mi reglutas… kaj vidas ?iajn okulojn. Ili estas migdalformaj…
“A-anna… ?u vi?”
“Jes! Finfine vi rekonis min”
?i ridetas. Al mi. Nun. Ni estas solaj.
“Kion vi faras nun ?i tie?”
“Mi lasis la beston ?e lia futbalo… kiom stultas ?i knaboj… ops… pardonu…”
?i prenis mian manon.
“?u vi povas akompani min hejme?”
“J-jes”
Mi ridetas pro ?ia demando. ?i ?ajnas ?oja ke mi jesis. Dum la irado al ?ia hejmo, ?i diris:
“Mi sentas min sola, malgra? mi havas multajn amindumantojn… Ili ?iam volas mian korpon por distri?i… nur tion… ?u iam ?io ?an?i?os?”
“Iam jes… ne timu”
?i prenas ree mian manon. Ni estas anta? ?ia hejmo. ?i salutas min.
“Mi ?ojas, havi ankora? vin kiel amiko”
“Anka? mi”.
?i min brakumas. Mi forte sentas ?ian bezonon havi amikon kun ?i.
“Dankon”
Kaj mi iras al mia hejmo.